Της Χαράς Μαυρογιώργη

Πειραιά, γεια. 

Να ξανά συστηθούμε; Ας ξανά συστηθούμε. Τα τελευταία δύο χρόνια ζω μόνιμα στο Λονδίνο, ναι είναι βροχερό και κρύο όπως κανείς δεν έχει παραλείψει να αναφέρει. Ναι και μουντό είναι, τι να κάνουμε συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες. Η πρώτη μου γνωριμία με το Νησί, ωστόσο, ήταν πριν από περίπου 6 χρόνια όταν ήρθα για πρώτη φορά ως φοιτήτρια. Ανάμεσα στα πολλά και διάφορα πράγματα που έπρεπε να (ξανά) συνηθίσω ήταν και το πώς συστήνομαι στον κόσμο. 

Ας ξεκινήσουμε από το όνομα που θα μου πεις δισύλλαβο είναι το άτιμο, τι μπορεί να πάει στραβά; 

Ε κι όμως. Εδώ τ’όνομά μου προφέρεται Χάρα. Εγώ κι η Σκάρλετ ένα πράγμα. Η επόμενη ερώτηση φυσικά δεν είναι άλλη από το “Από πού είσαι;”. Η απάντηση μου ότι είμαι από την Ελλάδα συνοδεύεται κατά 90% από επιφώνημα ενθουσιασμού κι αναλόγως εδώ παίζουμε με δύο πιθανότητες: είτε ο συνομιλητής να έχει επισκεφθεί την Ελλάδα και να μου εξιστορήσει αμέσως πού, πότε, πώς, τι έφαγε, τι ήπιε, πώς πέρασε (ναι, ΤΟΣΟ αναλυτικά), είτε να μην την έχει επισκεφθεί ακόμα και να μου εκφράσει με καημό, με σπαραγμό πόσο πολύ θέλει να την επισκεφθεί, ότι είναι στη λίστα του κι ότι είναι ταξίδι ζωής. 

Σε όποιο σημείο της Ελλάδας ή του κόσμου κι αν βρισκόμαστε εμείς οι Πειραιώτες, ο Πειραιάς πάντα θα έχει μια πολύ ξεχωριστή θέση στη ζωή μας και στην καρδιά μας

Συνήθως, όμως, υπάρχει και κρυφή ερώτηση νούμερο τρία: από ποιο μέρος της Ελλάδας είμαι. 

Φτιάξε καφέ να στα πω. Κάπου εκεί αρχίζω να αφηγούμαι την ιστορία για εκείνο το μικρό, γαλατικό χωριό που ακόμα αντιστέκεται, τον Πειραιά, που είναι ουσιαστικά το λιμάνι της Αθηνάς απ’όπου φεύγουν όλα εκείνα τα καράβια που σε πάνε στις Σαντορίνες και στη Μύκονοοοος κι είναι δίπλα στη θάλασσα κι είναι πολύ όμορφα. 

Σε όποιο σημείο της Ελλάδας ή του κόσμου κι αν βρισκόμαστε εμείς οι Πειραιώτες, ο Πειραιάς πάντα θα έχει μια πολύ ξεχωριστή θέση στη ζωή μας και στην καρδιά μας, θ’αντιπροσωπεύει τη βάση μας.

Δεν θα στο κρύψω, υπήρξε μια περίοδος στη ζωή μου που δεν άντεχα να περπατάω άλλο στα στενά σου, να κάνω ότι δεν βλέπω γνωστούς και πολλά σημεία της πόλης να μου θυμίζουν το παρελθόν μου ή πτυχές του εαυτού μου που θέλω να ξεχάσω. Όμως λίγο πριν τα 30 μου χρόνια (αυτό το 3 στον λαιμό μου κάθεται), έχω κάνει ειρήνη με το παρελθόν μου και με εκείνες τις πτυχές του εαυτού μου, αγαπώ να περπατώ στα στενά σου, ειδικά σ’εκείνο το σημείο της Πειραϊκής στον σταυρό που μοιάζει με νησί και θα ορκιζόμουν ότι είναι σκηνικό ταινίας, και δεν έχω πρόβλημα να χαιρετήσω γνωστούς.

Μπορείς να πάρεις τον Πειραιώτη από τον Πειραιά, αλλά δεν μπορείς να πάρεις τον Πειραιά από τον Πειραιώτη.

Σε όποιο σημείο της Ελλάδας ή του κόσμου κι αν βρισκόμαστε εμείς οι Πειραιώτες, ο Πειραιάς πάντα θα έχει μια πολύ ξεχωριστή θέση στη ζωή μας και στην καρδιά μας, θ’αντιπροσωπεύει τη βάση μας (εντάξει και τον Μπαρμπάδήμο, εντελώς μεταξύ μας).

Γιατί η αλήθεια είναι ότι μπορείς να πάρεις τον Πειραιώτη από τον Πειραιά, αλλά δεν μπορείς να πάρεις τον Πειραιά από τον Πειραιώτη.

Από το Λονδίνο και το charikleiasdiary.wordpress.com

Η Χαρά είναι Πειραιώτισσα κι εργάζεται στο Λονδίνο στον χώρο του μάρκετινκ στην εκδοτική εταιρεία Condé Nast. Η αγάπη της για την μόδα ήταν τόση που, παρά το πτυχίο Πολιτικών Επιστημών, αποφάσισε ν’ασχοληθεί με το Fashion Marketing σπουδάζοντας στο Λονδίνο. Αν ήταν λέξη θα ήταν η “ισορροπία”, όχι γιατί την έχει βρει αλλά γιατί πάντα την αναζητά και τη θεωρεί κινητήριο δύναμη στην ζωή της, αν ήταν χρώμα θα ήταν το μπλε του νυχτερινού ουρανού κι αν ήταν φαγητό θα ήταν κάποιο γλυκόξινο, κινέζικο πιάτο ακριβώς γιατί είναι γεμάτη αντιθέσεις· κάτι με το οποίο μαθαίνει να ζει κάθε μέρα.